Niedzielne śniadania zawsze dają mi dużo do myślenia- w szczególności wtedy gdy jedną nogą mam już wyjść z łóżka a drugą jeszcze chętnie pospałabym -tak może z godzinkę. Ale co z tego jak nad głową stoi dwulatek, który próbuje Cię obudzić na różne sposoby, zaczynając od tych delikatnych całusów, przytulań, powoli kończąc na bardziej brutalnych np. wkładaniu palców do oka i krzycząc, że chce jeść! Od czasu kiedy pamiętam, co niedzielę, staram się serwować na śniadanie same pyszności, wszystko po to aby dogodzić dość wymagającemu podniebieniu Lenki- bo czego się nie robi dla swoich dzieci :)
Chciałabym aby te niedzielne śniadania zawsze były wyjątkowe i tylko nasze, a za kilkanaście lat wspominała wszystkie te wspólne chwile z uśmiechem na twarzy.
